Güneş’in ömrünün sonunda kütlesinin yaklaşık yarısını beyaz cüceye dönüşene kadar yavaşça kaybedeceği düşünülüyordu. Ancak astrofizikçiler, bu sürecin pürüzsüz değil, binlerce ayrı patlama ve püskürme halinde gerçekleşeceğini keşfetti.

Güneş’in her bir kütle fırlatmasında küçük itmeler alması, çekim gücünün her gezegen üzerinde dengesiz bir şekilde değişmesine yol açıyor. Bu rastgele ve minik değişimler zamanla birleşerek dış Güneş Sistemi’nde büyük sarsıntılara zemin hazırlıyor.

Gezegenlerin yörüngesel kaosu ve olası sürgünler

Avay Uzay Ajansı’nın Gaia gözlemevinden elde edilen veriler ışığında yapılan simülasyonlar, oldukça karanlık bir tabloyu gözler önüne seriyor. Senaryoların büyük bir çoğunluğunda dış gezegenler, Güneş henüz dış katmanlarını tamamen kaybetmeden çok önce birbirlerinin yörüngesini kesmeye başlıyor.

Bu erken istikrarsızlık sonucunda Uranüs ve Neptün yer değiştirebiliyor, dev gezegenlerin yörüngeleri kaotik bir hale bürünüyor. Hatta halkalarıyla bilinen Satürn gibi devlerin uzay boşluğuna fırlatılarak serbest birer gezegen haline gelmesi işten bile değil.

Beklenenden çok daha erken gelen son

Gerçekleştirilen modellemeler, Güneş Sistemi’nin bildiğimiz yapısının Güneş beyaz cüceye dönüştükten sonraki üç milyar yıl içinde, yani bugünden on milyar yıldan kısa bir süre sonra kendi iç dinamikleriyle yok olabileceğini gösteriyor.

Isaac Newton’ın asırlar önce öngördüğü sistem istikrarsızlığının gerçek olduğu, ancak yıkımın dışarıdan gelen yabancı bir yıldızdan değil, sistemin kendi merkezinden kaynaklanacağı anlaşılıyor.